مئڪدو

بَندِ آھي مئڪدو محلاتِ جو، اَڌِ راتِ جو؛ شورُ ٿيو ڏاڍو ڳَليءَ ۾ راتِ جو ،اَڌِ راتِ جو.

راتِ آهي اُماس، رُوحُ آهي اُداس آھي ڏاڍي پياس، هَلُ ته ڪنهن مئڪدي ۾ هلون نفرتن جو نگرُ، بَند مسجد جو درُ ڇو ٿيون دَربدر، هَلُ ته ڪنهن مئڪدي ۾ هلون

جامَ، جامَ کي چُميون، پَئي ڏنيون! مئڪدو، بَتال هو، ڪمال هو!

چنڊ! تون چئجان پرينءَ کي ايترو، مدتن کان من اندر ماتام آ. ڪيئن پرچايون ڀلا ھن پياس کي، ھن ملڪ جو ھر ميڪدو ويران آ.