دنيا

ڪر دنيا ۾ دل وڏيري، تون بہ رھہ، مان ڀي رھان آڻ من ورتيءَ ۾ ڦيري، توبہ رھہ، مان ڀي رھان

‏ڇو ڪٿي رڪجون رفيقو! ارتقا رڪجي نٿي زندگي جي آرزو ۾ جستجو ٿڪجي نٿي ساٿيو، سندرا ٻڌي، ھلندا ھلو، وڌندا ھلو پاڻ ڇو بيھي رھون، دنيا جڏهن بيھي نٿي

سمونڊن جي قبـضي ۾ صحرا اٿَوَ، پُـهاڙن جـي گـهـيـري ۾ دريــا اٿـوَ، اڏامون ٿـا ڪيڏو به، آفــاق آَڏو، وڏو ڄڻ ته پڃـرو هي دنـيـا اٿـوَ،

پــڳ لاهـي پــوچــو ٻـــڌرائـڻ، سِــرُ ڦـاڙي سُــرمـو پـــارائـڻ، هـئـه دنـيا تـنهنجي هـمدردي، رت رئــــاري رُئــــاري پـــرچـائڻ،

مون چاهيو دنيا ۾ رهندي دنيا جو حِصّو ڪين ٿجي، پر دنيا ڪوئي ڄارُ هيو ۽ ڄارُ به ڪو اهڙو تهڙو!